Miasto Malbork

Medival Combat – Sportowe Walki Rycerskie -  to nowa dyscyplina sportu, która od kilku lat zdobywa coraz więcej fanów i przyciąga co raz większą rzeszę zawodników na całym świecie. W Polsce turnieje rycerskie tego typu walk rozgrywane są od 8 lat. Ten pasjonujący sport uprawiany jest w też  krajach, które nie mają nic wspólnego ze średniowieczem, między innymi Argentyna, USA, Nowa Zelandia czy Republika Południowej Afryki. Jest to dyscyplina sportu jak wszystkie inne – zawodnik musi skompletować odpowiedni sprzęt i ciężko trenować by osiągnąć jak najlepsze rezultaty. Na czym polega fenomen tej stosunkowo nowej dyscypliny sportu? Spośród pozostałych, pełnokontaktowych sportów walki, wyróżnia ją na pewno przepiękna oprawa. Nie jest to jednak obrazek, martwe tło na którym przeprowadzane są jedynie pojedynki rycerzy. Sportowe Walki Rycerskie jak żaden inny sport pozwalają widzom przenieść się w czasie do innego świata, który mogą doświadczać wszystkimi zmysłami.

Publiczność wchodząc na teren turnieju rycerskiego przechodzi obok namiotów średniowiecznego obozowiska. Może przyjrzeć się pracy rzemieślników, kowali, szewców, płatnerzy. Ponadto może odwiedzić kramy, gdzie handlarze sprzedawać będą swoje wyroby, może skosztować  średniowiecznych dań, zobaczyć występy kuglarzy czy bardów. Odwiedzający mają możliwość posłuchania muzyki granej na żywo na instrumentach z epoki. Organizatorzy dla przybyłych gości przygotowują średniowieczne rozrywki interaktywne między innymi: warsztaty tańca, stanowiska gdzie można przymierzyć zbroję, postrzelać z łuku, wybyć monetę, powalczyć bezpieczną bronią treningową, wykuć przedmiot na kowadle czy wysłać swoje dzieci, by przeżyły średniowieczną przygodę, pod okiem doświadczonego animatora.

Nie zapominajmy jednak o walkach rycerskich, które są główną atrakcją Mistrzostw. Ich największą zaletą jest autentyczność. To ona odróżnia Sportowe Walki Rycerskie od pokazów walk czy rekonstrukcji bitew, które możemy często oglądać w sezonie letnim w okolicach zamków i innych obiektów historycznych. Zawodnicy, biorący udział w walkach stają naprzeciw siebie w szrankach (średniowiecznym ringu), z bronią białą w ręku, która różni się od jej średniowiecznych kopii tylko tym, że jest zatępiona. Pojedynki są toczone na pełnej szybkości, a ciosy wyprowadzone są z pełną siłą. Tu zwycięża najlepszy, ten, który faktycznie pokona swojego przeciwnika. Można sobie wyobrazić co by się działo, gdyby w takiej walce ciało rycerza nie było chronione ciężką, metalową zbroją… Prawdziwość tego sportu to nie tylko realna, pełno kontaktowa walka, ale również zbroje zawodników, które muszą spełniać wyśrubowane normy autentyczności historycznej. Nie zobaczymy tutaj zbroi wzorowanej na sadze „Władcy pierścieni” czy „Conanie”.  Założeniem sportu jest zadbanie o każdy szczegół, tak by nawet znawcy historii byli usatysfakcjonowani jego autentycznością. Oczywiście sport, jak każdy inny opisany jest wieloma regulaminami, mającymi zapewnić rycerzom przede wszystkim bezpieczeństwo. Nad ich przestrzeganiem czuwa zespół sędziów, którzy dokonują także przeglądu zbroi i broni zawodników. Po dokonaniu oceny, podejmują decyzję czy pozwalają stoczyć bezpieczny pojedynek.

Konkurencje bojowe rozgrywane podczas Mistrzostw podzielone są na dwie kategorie: walki indywidualne (pojedynki) i walki grupowe (bohuty). W każdej  kategorii  rozgrywanych jest kilka turniejów, tak więc w pojedynkach mamy trzy konkurencje: walka na miecze i tarcze, walka na miecze długie (inaczej zwane dwuręcznymi) oraz na broń drzewcową (halabardy). Niezależnie od konkurencji, walka toczona jest na punkty z podziałem na rundy, o określonej długości. Upraszczając, wygrywa ten zawodnik, który w czasie całego pojedynku zada więcej ciosów, uderzając bezpośrednio w ciało (dokładniej w zbroję) przeciwnika. Zupełnie inne zasady są w walkach grupowych. Mamy tu konkurencje: 5 vs 5, 10 vs 10 i 16 vs 16. Oznacza to, że na pole walki wchodzi 5, 10 lub 16 zawodników z każdej drużyny. Tu nikt nie liczy trafień, ani nie ma stopera mierzącego czas trwania rundy. Walka trwa, dopóki jedna z drużyn nie powali na ziemię wszystkich zawodników drużyny przeciwnej. Wachlarz ciosów i technik stosowanych w walkach grupowych jest bardziej szeroki od tych z pojedynków. Oprócz ciosów bronią, dozwolone są kopnięcia, rzuty zapaśnicze, wbieganie w przeciwnika, atakowanie tarczą itd.. Oczywiście wszystko w ramach regulaminów walk. Broń używana przez rycerzy w tych walkach jest też cięższa i bardziej zróżnicowana: można podziwiać topory, buzdygany, tasaki i ciężką broń dwuręczną, której używano na polu bitew sześć wieków temu.

Większości osób może wydawać się, że taka walka to szaleństwo. Ryzykowna zabawa, która często kończy się poważnymi kontuzjami, a na pewno jest tylko dla wielkich i silnych mężczyzn. Nic bardziej mylnego. Sportowe Walki Rycerskie uprawiają także kobiety, które mają osobne zawody 1 vs 1 (3 konkurencje, dokładnie na takich samych zasadach jak mężczyźni), oraz walki grupowe. Walki grupowe odbywają się jednak tylko w konwencji małych drużyn 3 vs 3. Walczących pań jest oczywiście dużo mniej niż mężczyzn, jednak na tyle wystarczająco w skali świata, że federacja rycerska IMCF zdecydowała przeprowadzić podczas Mistrzostw także te cztery konkurencje dla kobiet.

Federacja IMCF (International Medieval Combat Federation)

Zawodnicy uprawiający Sportowe Walki Rycerskie na całym świecie, zrzeszeni są w krajowych organizacjach (np. Polskie Stowarzyszenie Walk Rycerskich), które czuwają nad rozwojem tej dyscypliny sportu. To one organizują krajowe ligi i pojedyncze turnieje, pomagają merytorycznie ośrodkom treningowym i opiekują się kadrami narodowymi, reprezentującymi dane państwo na międzynarodowych turniejach. Wszystkie krajowe organizacje tworzą razem International Medieval Combat Federation, która zajmuje się wyznaczaniem kierunków rozwoju sportu. Ponadto przygotowuje regulaminy walk, promocję na poziomie międzynarodowym, a przede wszystkim – organizuje raz do roku Mistrzostw Świata, które mają na celu wyłonić najlepszych rycerzy we wszystkich turniejowych konkurencjach.

W roku ubiegłym IMCF zorganizowała swoje Mistrzostwa w Hiszpanii, na zamku Castillo de Belmonte, w centralnej części kraju. W zawodach swoje reprezentacje wystawiło 18 krajów, m.in. Polska, Francja, Włochy, Dania, Niemcy. Nie zabrakło także rycerzy z innych kontynentów, np. z Nowej Zelandii, USA czy Japonii. Polska zajęła na tej imprezie drugie miejsce w klasyfikacji generalnej (za USA), z dorobkiem dwóch złotych, czterech srebrnych i jednego brązowego medalu. Mistrzostwa były wielkim wydarzeniem na skalę regionu i całego kraju. Turniej odwiedziło 26 000 widzów, relacjonowała go na żywo jedna z hiszpańskich telewizji, a dzięki obecności agencji Reuters, materiały z Mistrzostw ICMF ukazywały się w dziennikach i mediach na całym świecie.